Never ending
Part 1
YunJae / YuSoo
Author * JaeSun
“ขอโทษ...
แต่ฉันคิดว่า... เราคงไปด้วยกันไม่ได้แล้ว...
ขอโทษนะ...
แจจุง... ฉันขอโทษ...”
น้ำเสียงที่คุ้นเคย กับคำพูดอันแสนโหดร้ายจากคนๆนั้น... กำลังย้อนกลับมาทำร้ายกันอีกครั้ง
ทั้งๆที่เวลาผ่านไป 4 ปีแล้วแท้ๆ... แต่ช่วงเวลาของความทรงจำอันแสนโหดร้ายยังไม่จากไปไหน
...เมื่อไหร่จะลืมได้สักที...
“แจจุง... ไปกันรึยัง?”
ร่างสูงเอ่ยเรียกชื่อร่างบางที่กำลังนั่งเหม่อลอยอยู่ฝั่งตรงข้ามของโต๊ะอาหาร
ท้องถนนในกรุงโตเกียว ถูกประดับประดาด้วยดวงไฟสีสวย พร้อมทั้งต้นคริสต์มาสขนาดใหญ่ที่ถูกจัดขึ้นเพื่อต้อนรับเทศกาลคริสต์มาส ในวันคริสมาสอีฟที่ใครหลายคนพากันรอคอยอย่างเช่นวันนี้ คู่รักหลายคู่ต่างพากันออกมาเดทอย่างมีความสุข
แต่ทำไมคนรักร่างบางของ ปาร์ค ยูชอนคนนี้ กลับเอาแต่เหม่อลอย ดูไม่มีความสุขเอาซะเลย
...ช่วงเวลาที่อยู่กับฉัน เธอมีความสุขรึป่าว คิม แจจุง...
“ขอโทษนะยูชอน ฉันรู้สึกไม่สบายนิดหน่อย” ร่างบางพูดขึ้น พร้อมทั้งกระชับเสื้อโค้ทคลุมร่างบางของตนให้แน่นขึ้น
“อ่า นั่นสินะ หิมะตกด้วย แจจุงเอานี่ไปสวมด้วยสิ” ยูชอนถอดผ้าพันคอของตัวเองออก เพื่อสวมให้แก่คนรัก
เม็ดหิมะโปรยปรายเห็นได้ผ่านทางบานกระจกใส เป็นหิมะปีที่ 2 แล้วสำหรับ ปาร์ค ยูชอน และ คิม แจจุง
“ขอบคุณนะยูชอน” แจจุงเอ่ยขอบคุณเบาๆ
ความรู้สึกอบอุ่นที่คนตรงหน้ามอบให้... ไม่เคยห่างหายไปเลย แม้เวลาจะเดินเรื่อยมาจน 2 ปีแล้วก็ตาม
ยูชอนส่งยิ้มให้คนรักร่างบางก่อนจะลุกขึ้นเพื่อไปขยับเก้าอี้ให้คนรักลุกขึ้นได้อย่างสะดวก
“เชิญครับเจ้าหญิง” ผายมือออก พร้อมกับรอยยิ้มที่แสนอบอุ่น
...รอยยิ้มที่จะเป็นของ คิม แจจุง เพียงผู้เดียว...
ตลอดเวลา 2 ปีที่ผ่านมา ปาร์ค ยูชอน ยังเป็นคนรักที่ดีของ คิม แจจุง คนนี้เสมอ
และรอยยิ้มที่มีแต่ความอบอุ่นของยูชอน ยังคงถูกถ่ายทอดให้แจจุงเรื่อยๆ ราวกับว่า รอยยิ้มนั้น คือ สิ่งที่แสดงออกถึงความรักที่ยูชอนมีต่อแจจุงอย่างไม่มีวันหมด
“นี่ แจจุง... จำวันแรกที่เราเจอกันได้มั๊ย?”
ยูชอนเอ่ยถามขึ้น ขณะที่เขากำลังขับรถไปเรื่อยๆ โดยบอกแจจุงว่าอยากจะพาร่างบางไปยังสถานที่หนึ่งในวันคริสต์มาสอีฟ หลังทานมื้อเย็นเสร็จ
“อื้อ... จำได้สิ” แจจุงที่นั่งอยู่ข้างๆ พยักหน้าเบาๆ พร้อมกับตอบคำถามของยูชอน
ยูชอนไม่พูดอะไรต่อ... เขาเพียงแต่คลายยิ้มเล็กๆออกมา ก่อนจะขับรถต่อไปข้างหน้า โดยไม่พูดอะไร
และแจจุงเอง ก็ไม่ได้พูดอะไรออกไปหลังจากนั้น มันคงเป็นคำถามที่ยูชอนถามออกมาเล่นๆ แบบไม่คิดอะไร
รถยนต์คันหรูจอดเทียบหน้าโบสถ์แห่งหนึ่ง สถานที่แห่งนี้ คือที่ที่ทั้งยูชอนและแจจุงจดจำมันได้เป็นอย่างดี
พวกเขามักจะมาที่นี่ด้วยกันบ่อยๆในวันที่พวกเขาว่างเว้นจากเวลาทำงาน
...ที่ๆพวกเขาพบกันเป็นครั้งแรก...
“จำวันแรกที่เราเจอกันได้มั๊ย?” เป็นอีกครั้งที่ยูชอนถามคนรักด้วยคำถามเดิม โดยที่ร่างบางได้แต่มองหน้าอีกฝ่ายอย่างใคร่รู้
คนโรแมนติกอย่างยูชอน มักมีอะไรเซอร์ไพรส์ให้แก่แจจุงเสมอ และในวันนี้ ก็คงจะเป็นเช่นนั้น
ว่าแต่ว่า... ยูชอนพาเค้ามาที่นี่ทำไมนะ ?
“ยูชอน... มีอะไรกันแน่?” แจจุงเอ่ยถาม พร้อมกับอมยิ้มไว้เล็กๆ เหมือนบอกเป็นนัยๆว่า เขารู้ทันยูชอน
“ไม่มีอะไรซะหน่อย วันนี้ฉันอยากพาแจจุงกลับมาที่นี่ เพื่อมานั่งคุยกัน” ยูชอนทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้แข็ง ก่อนจะฉุดให้ร่างบางลงมานั่งข้างๆตน
“นายว่างเหรอไง ปาร์ค ยูชอน?” แจจุงใช้ข้อศอกบางกระทุ้งคนคนรักร่างสูงเบาๆ
ยังไงก็ไม่ปักใจว่ายูชอนจะขับรถมาตั้งไกลเพื่อจะนั่งคุยกับเขาที่นี่ มันต้องมีอะไรมากกว่านั้นแน่นอน
แต่ว่า... มันคืออะไรกันนะ?
ความเงียบเข้าปกคลุมบรรยากาศหนาวเย็นภายในโบสถ์แห่งนี้... ทั้งยูชอนและแจจุงต่างนั่งเฉย ไม่พูดอะไรกันทั้งสิ้น จนกระทั่ง ยูชอนที่เป็นฝ่ายคิดที่จะมาที่นี่ เปิดปาดพูดขึ้น
“แจจุง... ในวันนี้... เมื่อ 2 ปีก่อน... ทำไมถึงมานั่งร้องไห้อยู่ที่นี่ล่ะ?”
เป็นคำถามที่ซ่อนอยู่ในใจของยูชอนตลอดเวลา 2 ปี
ในวันแรกที่เขาได้พบกับแจจุง... ร่างบางกำลังนั่งร้องไห้ต่อหน้าพระเจ้า ริมฝีปากบางพร่ำพูดเหมือนวอนขออะไรซักอย่าง
แต่เขาไม่ได้จะสนใจที่จะฟังนัก และไม่คิดที่จะถามว่าร่างบางในตอนนั้นร้องไห้เพราะอะไร
สิ่งที่ทำได้ มีแต่ผ้าเช็ดหน้าผืนเล็กๆ ที่หยิบยื่นให้ร่างบางที่กำลังสะอื้นได้เช็ดคราบน้ำตานั้น
ร่างบางตรงหน้าที่กำลังร้องไห้... ใบหน้าที่เปรอะไปด้วยคราบน้ำตา...
แต่ถึงกระนั้น ก็ยังคงปรากฏให้เห็นถึงความงดงามของใบหน้าหวานที่กำลังสะอึกสะอื้น
...สวย และ น่าทะนุถนอม...
คือความรู้สึกแรกที่ผุดขึ้นในใจของยูชอนหลังจากสบเข้ากับดวงตาคู่สวย
ความรู้สึกอยากจะปกป้องใครคนหนึ่งเกิดขึ้นในใจ หลังจากได้พบร่างบางตรงหน้า
...ฉันเชื่อว่า เธอคือคนที่พระเจ้าประทานให้ฉันนะ แจจุง...
“ฉัน... ฉันแค่รู้สึกว่าตัวเองกำลังอ่อนแอ” แจจุงเลี่ยงที่จะตอบคำถามของคนรัก
มันเป็นคำถามที่ยูชอนไม่เคยถามเขาเลยตั้งแต่คบกันมา... และเป็นคำถาม ที่เขาไม่อยากที่จะตอบหลังจากได้ยิน
...ในวันนั้น ร้องไห้ทำไม และ พร่ำขออะไรจากพระเจ้า... ฉันยังจำมันได้ดี...
ในวันแรกที่พบกับยูชอน... ในขณะที่ตัวเองกำลังร้องไห้ และกำลังอ้อนวอนร้องขออะไรบางอย่างจากพระเจ้า
ใครคนหนึ่งได้ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้า พร้อมกับยื่นผ้าเช็ดหน้าฝืนเล็กให้ พร้อมกับรอยยิ้มที่อบอุ่นเหมือนแสงอาทิตย์ยามเช้า
ในความรู้สึกที่คิดว่าตัวเองกำลังถูกทอดทิ้งให้อยู่อย่างโดดเดี่ยวในคืนคริสต์มาสอีฟ กลับมีใครคนหนึ่งเดินเข้ามาในชีวิต
เป็นเหมือนกับของขวัญจากพระผู้เป็นเจ้า ที่ประทานให้แก่คนเศร้าอย่างเขาในคืนวันคริสมาสต์อีฟ
...คนๆนั้น... ปาร์ค ยูชอน...
“วันนั้น... ฉันเพิ่งมาถึงญี่ปุ่น พอลงเครื่องปุ๊บ รู้ตัวอีกทีก็มาอยู่ที่นี่แล้ว... ฉันอาจจะกำลังเหงาก็ได้ยูชอน... เพราะฉันเพิ่งจากเกาหลีมาอยู่ญี่ปุ่นตัวคนเดียว... ฉันมาที่นี่เพื่อขอพรจากพระเจ้า เพื่อให้ฉันอยู่ต่อไปอย่างเข้มแข็ง” แจจุงเล่าถึงเรื่องในวันนั้น และถือเป็นการตอบคำถามให้แก่คนรักของเขา
ยูชอนที่นั่งฟัง ยกมือขึ้นลูบหัวคนรักร่างบางอย่างเอ็นดู... คิม แจจุง ที่แสนจะบอบบางของเขา...
...ขอโทษนะยูชอน...
...ขอโทษที่ฉันโกหก...
...ฉันไม่อยากนึกถึงเรื่องในวันนั้น...
...ไม่อยากคิดถึงสาเหตุที่ทำให้ฉันร้องให้ ไม่อยากคิดถึงสิ่งที่ฉันเคยขอจากพระเจ้า ไม่อยากคิดถึงใครบางคน...
...และถ้าฉันบอกความจริงออกไป... นายยังจะดีกับฉันแบบนี้มั๊ย?...
...ฉันขอโทษจริงๆ ยูชอน...
“เอาล่ะๆ ถ้ามันไม่สบายใจ ก็ถือว่าฉันไม่ได้ถามก็แล้วกันนะแจจุง” ยูชอนกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น
“นี่ ยูชอน... ตกลงเรามาที่นี่ เพื่อคำถามนั้นน่ะเหรอ?” แจจุงเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของอ้อมกอดที่กำลังสวมกอดเขาอยู่
“อ๊ะ! ฮ่าๆๆ ลืมไปเลยนะเนี่ย” มือข้างหนึ่งของยูชอนล้วงลงไปในกระเป๋าเสื้อโค้ท ก่อนจะถูกนำออกมาพร้อมกับกล่องผ้ากำมะหยี่สีน้ำเงินเข้ม
“แถ่มแทมแท้ม~ คริสต์มาสทั้งทีไม่มีของให้สุดที่รักได้ยังไง” ยูชอนว่าอย่างอารมณ์ดี พร้อมกับยื่นกล่องกำมะหยี่ในมือส่งให้แจจุง
“อะไรเหรอ?” ใบหน้าหวานถามออกไป ทั้งๆที่ในใจก็พอจะเดาได้
“ไม่เปิดดูแล้วจะรู้มั๊ยล่ะที่รัก เปิดสิๆ” ยูชอนกระตือรือร้นให้คนรักร่างบางเปิดมัน
กล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินถูกเปิดออกด้วยฝีมือของร่างบาง โดยมียูชอนนั่งยิ้มอยู่ข้างๆ
สร้อยคอทองคำขาว พร้อมกับจี้อันเล็กๆที่ถูกสลักเป็นคำว่า “Soul mate” คือสิ่งของที่ถูกวางอยู่ในกล่องกำมะหยี่ใบนั้น
“เมอรี่คริสต์มาสครับ แจจุง!”
เป็นเวลาเที่ยงคืนย่างเข้าสู่วันคริสต์มาสพอดิบพอดี ระฆังในโบสถ์ดังกังวานต้อนรับเทศกาลคริสต์มาส
“นี่แจจุง... คริสต์มาสแล้ว เรามาขอพรกันเถอะ” ยูชอนว่า พร้อมกับยกมือขึ้นประสานกัน ดวงตาคู่สวยหลับตาพริ้ม ตั้งอกตั้งใจขอพรจากพระผู้เป็นเจ้า
แจจุงมองยูชอนยิ้มๆ พร้อมกับหลับตาลงช้าๆ มือทั้งสองถูกยกขึ้นประสานกัน พร้อมเริ่มต้นขอพรจากพระเจ้า
...พระเจ้าครับ...
...ผม ปาร์ค ยูชอน... คงไม่ร้องขออะไรจากท่านมาก...
...ถ้าหากผม กับ แจจุง เป็น เนื้อคู่กันจริงๆอย่างที่ผมคิด...
...ขอให้ผมกับแจจุง ได้อยู่ด้วยกันแบบนี้... ตลอดไป...
...แค่นั้นก็พอ...
...พระเจ้า...
...ผมรู้ตัวว่าผมผิด... ผิดที่โกหกยูชอน...
...ผมผิดที่เล่นตลกกับความรู้สึกของตัวเอง และคนอื่น...
...แต่พระเจ้าครับ... ผมเชื่อได้ใช่ไหมว่า ยูชอน คือ คนที่ท่านประทานให้ผม?...
...ถึงในวันนี้ ความรู้สึกของผมยังคลุมเครือ... แต่ผมก็หวังว่าในวันข้างหน้า...
...ผมจะ สามารถพูดคำว่า “รัก” กับยูชอนได้อย่างเต็มปาก...
TBC~*
หมายเหตุ * FICTION คือ เรื่องที่แต่งขึ้น ไม่ใช่เรื่องจริงใดใดทั้งสิ้น
