หมายเหตุ* เรื่องทั้งหมดเป็นเรื่องที่แต่งขึ้น ไม่ใช่เรื่องจริงแต่อย่างใด
Story : Deep-rooted
Author : JaeSun
Paring: YunJae / YooSu
Rate: NC-18
มีหลายครั้งที่ผมแอบคิดไปเองว่า อันที่จริงมนุษย์เราเป็นพวกประเภทสายตายาวรึป่าวนะ ?
...สิ่งมีค่าที่อยู่ใกล้ๆ กลับมองไม่เห็น...
...กว่าจะมารู้ตัวอีกที สิ่งๆนั้นกลับต้องจากเราไปไกลเสียแล้ว...
"นี่ยุนโฮ ฉันรอนายอยู่นะ เร็วๆหน่อยได้มั๊ย?!" เสียงสูงที่พูดขึ้นด้วยความรบเร้าดังมาตามสายโทรศัพท์
"อืมๆ รู้แล้วๆ" ร่างสูงที่ยังคงนอนอยู่บนเตียง ส่งเสียงตอบกลับอย่างเบื่อหน่าย สภาพที่ยังไม่ตื่นเต็มตาทำให้ยุนโฮรู้สึกหงุดหงิดอยู่ไม่น้อย
"เร็วๆนะ อีก 20 นาทีถ้านายยังมาไม่ถึง นายตายแน่!" เสียงของแจจุงตอบกลับมา พร้อมกับตัดสายไปโดยไร้ซึ่งคำบอกลา
...แจจุงเป็นแบบนี้เสมอเวลาที่ไม่พอใจ...
หากคิดย้อนไปแล้ว คิม แจจุง เมื่อ 4 ปีก่อน กับ คิม แจจุง ในปัจจุบัน...
คำว่า "ต่างกัน" คงเป็นคำจำกัดความเล็กๆที่พอจะอธิบายได้ดีระหว่างแจจุงที่อ่อนโยนเมื่อ 4 ปีก่อน กับ แจจุงที่ดื้อรั้นและแสนเอาแต่ใจในปัจจุบัน ทั้งๆที่ไม่ว่าจะ 4 ปีก่อนหรือตอนนี้ คิม แจจุง ก็ยังเป็น คิม แจจุง คนเดิม แต่ทำไมยุนโฮกลับรู้สึกว่าคนรักของเขาเปลี่ยนไป
ยุนโฮพาตัวเองลุกขึ้นจากเตียงหลังใหญ่ ก่อนจะเดินคว้าผ้าเช็ดตัวเข้าห้องน้ำไปอย่างเอื่อยเฉื่อย
วันนี้... เขานัดกับแจจุงไว้ สัญญากันว่าจะพาแจจุงไปทานข้าวและดูหนัง ตามภาษาคนรักทั่วไป แต่ว่า... ทำไมเขาถึงรู้สึกเบื่อหน่ายเหลือเกิน...
"ยุนโฮ! นายมาช้า! บอกว่า 20 นาที แต่นี่มันปาเข้าไปเกือบชั่วโมงแล้วนะ!" นี่คือคำทักทายแรกที่แจจุงเอ่ยทักคนรักร่างสูง
ยุนโฮระบายลมหายใจอ่อนๆอย่างเหนื่อยใจ... เขาแต่งตัวออกจากบ้านก็ใช้เวลา 15 นาทีแล้ว กว่าจะขับรถฝ่าจราจรติดขัดก็ปาเข้าไปเกือบชั่วโมงแล้ว... แถมยังต้องมาทะเลาะกับแจจุงเพราะเรื่องเดิมๆอีก
...แจจุงไม่เคยเข้าใจอะไรเลย...
หากเป็นเมื่อก่อน... ต่อให้เขามาช้าไป 2 ชั่วโมง แจจุงก็จะยิ้มรับและพูดว่า “ไม่เป็นไร”
แต่ตอนนี้ ร่างบางตรงหน้ากลับเอาแต่ต่อว่าเขาทันทีที่เห็นหน้า แม้แต่คำทักทายซักคำก็ไม่มี
“คิดไว้รึยังว่าจะกินอะไร?” ยุนโฮพยายามปรับอารมณ์และน้ำเสียงของตัวเองให้ดูเป็นปกติที่สุด หากแต่คนรักตรงหน้าก็ยังจ้องมองเขาด้วยสายตาที่บ่งบอกอย่างชัดเจนว่ายังโกรธเรื่องที่เขามาสายไม่หาย
“ขอโทษไงแจจุง พอใจรึยัง?” ยุนโฮที่เริ่มมีอารมณ์พยายามปรับน้ำเสียงให้ดูเบาลงที่สุด ถึงยังไงก็ไม่อยากจะทะเลาะกับคนรักตรงหน้า
...รู้รึป่าว ว่าการที่เราต้องมานั่งทะเลาะกันทุกวันน่ะ ไม่ใช่เรื่องดีหรอกนะแจจุง...
“อะไร! ก็เพราะนายมาสายไม่ใช่เหรอไง แล้วจะไม่ให้ฉันโมโหเหรอ?” ร่างบางที่มาตรงตามเวลานัดแถมยังต้องรอคนมาสายอีกเกือบชั่วโมง พูดขึ้นบ้าง หลังจากที่ถูกคนรักร่างสูงพูดจากึ่งประชดใส่
ความรู้สึกน้อยใจเริ่มถาโถมเข้าสู่ต่อมความรู้สึกของแจจุงเรื่อยๆ ทั้งๆที่อุตส่าห์ตื่นเต้นดีใจที่จะได้ออกเดทกับยุนโฮที่เป็นคนรัก ทั้งๆที่ตื่นแต่เช้าเพื่อแต่งตัว เลือกชุดที่ดูดีเพื่อจะมาเจอยุนโฮ แต่สุดท้ายแล้ว พอมาถึงที่นัดหมายก็กลับพบแต่ความว่างเปล่า ไม่เห็นร่างสูงของคนรักแม้แต่เงา
ถ้าเป็นเมื่อก่อนนี้ ยุนโฮจะต้องยืนรอเขาอยู่ที่ไหนซักที่ เพราะร่างสูงจะต้องมาก่อนเวลา เพื่อรอเขา หากแต่ยุนโฮในวันนี้ โทรเข้ามือถือไปก็ไม่รับ จนต้องเปลี่ยนเป็นโทรเข้าโทรศัพท์ส่วนตัวในห้องนอนของเจ้าตัวถึงจะได้คุย แถมยุนโฮก็ยังนอนหลับโดยไม่ใส่ใจนัดที่สัญญากันไว้เลย
...แบบนี้แล้ว... ฉันควรจะโมโหนายไหม ชอง ยุนโฮ...
ยุนโฮหันมามองแจจุง ร่างสูงถอนหายใจออกมาเบาๆกับภาพคนรักที่ยืนก้มหน้ากำมือแน่น เหมือนกำลังระบายความโกรธจนมือเล็กเต็มไปด้วยรอยเล็บที่ถูกจงใจฝังลงไป
“พอเถอะ เราเลิกทะเลาะกันซักที ฉันขอโทษนะแจจุง เราไปหาอะไรกินกันดีกว่า” ยุนโฮเอื้อมมือไปจับมือของแจจุง แล้วจูงให้ร่างบางเดินตามเขาไป
สายตาคมแอบมองรอยเล็บที่เกิดขึ้นบนบริเวณมือบางของคนรัก... มีหลายๆอย่างที่ยุนโฮคิดว่าแจจุงเปลี่ยนไปจาก 4 ปีก่อน เว้นเสียแต่ว่าการกระทำแบบนี้...
เวลาที่แจจุงโมโหทุกครั้ง ร่างบางมักจะกำมือแน่น จนเล็บที่เจ้าตัวชอบไว้จิกลงบนอุ้งมือของตัวเองจนเกิดรอยช้ำ...
...ชอบทำร้ายตัวเองแบบนี้ ไม่เปลี่ยนเลย...
แจจุงมองที่มือของตัวเองที่ถูกคนรักร่างสูงยึดไปจูง... นานแค่ไหนแล้วที่แจจุงและยุนโฮไม่ได้เดินจูงมือกัน?
จูงมือ... ในแบบที่นิ้วทั้ง 5 ประสานกันด้วยความรัก... ไม่ใช่การจูงมือแบบนี้...
แจจุงรู้ดี ว่ายุนโฮไม่ต้องการให้เขาทำร้ายตัวเอง ไม่ว่าด้วยวิธีใดก็ตาม การที่แจจุงชอบทำร้ายตัวเอง เมื่อก่อนอาจจะเป็นเพียงแค่การเรียกร้องความสนใจในบางครั้งที่ยุนโฮไม่สนใจ แต่ว่าการเรียกร้องความสนใจด้วยการทำร้ายตัวเองของแจจุงนั้น นานวันเข้า ดูจะติดจนกลายเป็นนิสัยไปเสียแล้ว
บรรยากาศการทานข้าวและดูหนังของยุนโฮและแจจุงเป็นไปด้วยความราบเรียบ ไม่หวือหวา ไม่มีการพูดคุยหยอกเย้าบนโต๊ะอาหาร ไม่มีการซบพิง หรือเกาะแขน... แม้หนังที่ดูจะเป็นหนังสยองขวัญชวนให้ตกใจมากแค่ไหน แต่ทั้งยุนโฮและแจจุง ต่างนั่งมองจอภาพไปเรื่อยๆ ราวกับว่ารอให้ภาพยนตร์ที่กำลังดำเนินอยู่สิ้นสุดไป
“แจจุง วันนี้ค้างที่ห้องฉันนะ” ยุนโฮพูดขึ้น ในขณะที่กำลังเดินซื้อของใช้เข้าบ้านกับแจจุงหลังจากทั้งสองดูหนังจบ
“อื้ม” เป็นเพียงคำตอบสั้นๆ ที่ดูไม่ตื่นเต้นอะไร
แน่นอนว่ามันไม่ใช่ครั้งแรกที่แจจุงจะไปนอนค้างที่ห้องของยุนโฮ ตลอดเวลา 4 ปีที่คบกับยุนโฮมา แจจุงเองก็ไปนอนค้างที่ห้องยุนโฮอยู่บ่อยครั้ง อันที่จริงหากไม่ติดว่าแจจุงต้องกลับไปช่วยพี่สาวดูแลหลานแล้วล่ะก็ คงจะย้ายมาอยู่กับยุนโฮนานแล้ว เพราะขืนปล่อยให้ยุนโฮอยู่คนเดียวแล้ว มีหวังคงได้เป็นโรคกระดูกผุตาย หรือไม่ก็ขาดสารอาหารเพราะวันๆคงกินแต่อาหารสำเร็จรูป
“ยุนโฮ เย็นนี้จะกินอะไรดี?” แจจุงถามขึ้น ในขณะที่หยุดตะกร้ารถเข็นบริเวณซุ้มผักสดลดราคา
“อะไรก็ได้...” ยุนโฮตอบแบบไม่ใส่ใจ เพราะเขาไม่ใช่คนเรื่องมากในเรื่องกินอยู่แล้ว หรือถ้าจะพูดอีกอย่างก็คือ... ฝีมือทำกับข้าวของแจจุงน่ะ เชื่อมือได้เสมอ
“เหรอ? งั้น... เอาผัดผักรวมแล้วก็ สเต๊กเนื้อย่างแบบง่ายๆก็แล้วกัน”
“งั้นเดี๋ยวฉันไปดูอย่างอื่นต่อ แล้วเจอกันตรงเคาน์เตอร์จ่ายเงินนะ”
บรรยากาศบนโต๊ะอาหารมื้อค่ำ มีเพียงแค่คำพูด 2 – 3 ประโยคที่พาดพิงถึงความน่าทานและรสชาติของอาหารบนโต๊ะ ถ้าให้ยุนโฮคิดอีกที ก็ดูเหมือนว่า การที่ต้องชมอาหารฝีมือของแจจุงนั้น มันคงกลายเป็นหน้าที่อย่างหนึ่งของเขาไปแล้ว
“ผัดผักอร่อยนะ” ร่างสูงพูดขึ้นโดยที่ไม่มองไปที่ใบหน้าเจ้าของฝีมือเลยแม้แต่น้อย ดวงตาเรียวเล็กก้มลงมองจานอาหารตรงหน้ามากกว่าที่จะมองร่างที่นั่งฝั่งตรงข้าม
“อื้ม... ซื้อผักที่ซื้อมาวันนี้สดแล้วก็ถูกด้วยล่ะ เค้าจัดรายการลดราคาน่ะ ประหยัดดีจริงๆ” แจจุงพูดขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มบนหน้า หากแต่ดวงตาคมสวยก็ไม่ได้มองไปที่คนรักร่างสูงเหมือนกัน
“อ๊ะ ยุนโฮ... อย่าทำแบบนี้ รอให้ล้างจานเสร็จก่อนได้มั๊ย” แจจุงพูดขึ้นเมื่อรู้สึกว่ามีมือสวมเข้ากอดกระชับเอวบางจากด้านหลัง ขณะในมือยังคงสาละวนกับการล้างจานใบสุดท้าย
“ใบสุดท้ายแล้วนี่ไง เร็วสิ รอไม่ไหวแล้ว” ลมหายใจอุ่นๆของยุนโฮ รินรดลงที่ต้นคอสวย โดยแจจุงเองก็พยายามข่มใจ ล้างจานใบสุดท้ายในมือให้เสร็จ
ยุนโฮยกร่างของแจจุงลอยขึ้นทันทีที่จานใบสุดท้ายถูกวางลงบนตะแกงเหล็กเป็นที่เรียบร้อย... ร่างของแจจุงถูกวางลงอย่างแผ่วเบาบนเตียงหลังใหญ่ จมูกโด่งของยุนโฮตรงเข้าซุกไซร้ซอกคอขาวของคนรักร่างบางที่พยายามดันตัวเองให้ออกห่าง
“อาบน้ำก่อนมั๊ยยุนโฮ” แจจุงขัดขึ้น แต่ดูเหมือนว่ายุนโฮจะไม่สนใจ
“ไม่ต้อง ฉันไม่รังเกียจ แบบนี้แหละดีแล้ว กลิ่นเหงื่อของนายมันชื่นใจดี” ยุนโฮว่าพลางกระชับรวบสองมือของแจจุงไว้เหนือหัว ก่อนที่เสื้อยืดตัวบางจะถูกถอดออกมาได้อย่างง่ายดาย ตามด้วยกางเกงยีนส์ตัวสวย และชั้นในตัวเล็กที่ร่างบางสวมใส่นั้น ถูกยุนโฮถอดโยนไว้ข้างเตียงอย่างไร้ความสนใจ
ร่างสูงระดอจูบท่วใบหน้าขาว ลิ้นร้อนส่งผ่านเข้าไปในกลีบปากบางเพื่อควานหาความหอมหวาน ดูดดึงเป็นระยะเพื่อกระตุ้นความรู้สึก มือข้างหนึ่งที่ว่าง ถูกนำมาใช้กับยอดอกสีสวย ที่กำลังเรียกร้องให้สัมผัส
“อ่า.................” น้ำลายเส้นบางใสเปรอะมุมปากบางเล็กน้อย เมื่อร่างสูงถอนริมฝีปากออก
“แจจุง อ้าขาออก” ปฏิกิริยาอัตโนมัติเกิดขึ้นอย่างว่าง่าย หลังจากที่ยุนโฮออกคำสั่ง... แจจุงกางขาออกเตรียมรอรับในสิ่งที่ตนรู้จักดี
ยุนโฮแทรกความเป็นชายเข้าที่ช่องทางบางของแจจุงช้าๆ ก่อนจะดันเข้าไปจนสุด
“อ๊า!!....” มือยาวหลุดจากการเกาะกุมของยุนโฮในทันที พร้อมกับที่เล็บยาวจิกลงแผ่นหลังของร่างสูงเมื่อรู้สึกถึงแก่นกายใหญ่โตที่ดันเข้ามาจนสุด ความเสียวซ่านแล่นพลันเข้าสู่ร่างกายในทันทีที่ร่างสูงกดกระแทกแก่นกายย้ำๆ แล้วกระทำการเข้าออกอย่างชำนาญ
“อ่า... แจจุง... อ่า...” ยุนโฮครางต่ำ เมื่อรู้สึกว่าแจจุงให้ความร่วมมือดีไม่น้อย ร่างบางที่นอนอยู่ใต้ร่างของเขา กำลังขยับสะโพกเพื่อช่วยในการเคลื่อนไหว
“ยุนโฮ... ลึกอีก... ลึกกว่านี้...” แจจุงว่า เอวบางบิดน้อยๆอย่างเสียวซ่านก่อนที่จะถึงจุด
“แจจุง... อีกแป๊บนึงนะ...” ยุนโฮท้วง เมื่อเห็นว่าร่างบางกำลังจะไปถึงฝั่งฝัน ร่างสูงรีบเร่งจังหวะให้เร็วขึ้น เพื่อที่จะตามร่างบางให้ทัน ก่อนจะต้องเกร็งสะท้านแล้วส่งเสียงออกมาอย่างไม่อาจอดกลั้น เมื่อเขาและแจจุง ต่างถึงจุดในเวลาพร้อมกัน
“อ๊า..............”
“อ่า..............”
น้ำขาวขุ่นเปรอะเปื้อนหน้าท้องของทั้งสอง... ยุนโฮและแจจุงต่างพากันไปชำระร่างกายในห้องน้ำ ไม่มีใครพูดอะไรหลังจากเสร็จภารกิจร่วมรักในครั้งนี้... หลังจากชำระตัวเสร็จ ต่างฝ่ายก็ต่างทิ้งตัวลงนอนโดยไม่มีการเอ่ยราตรีสวัสดิ์ มีเพียงเสียงลมหายใจเท่านั้นที่เป็นสัญญาณว่ามีคนอยู่ในห้องนอนห้องนี้...
บทรักยังคงร้อนแรงอยู่เหมือนเดิม ไม่เคยเปลี่ยน แต่ทั้งแจจุงและยุนโฮต่างไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วการกระทำเมื่อครู่นั้นเกิดจากอะไร...
ยังคงเป็น ความรัก เหมือนกับครั้งแรกหรือแค่ อารมณ์ ?
To be continue
