* หมายเหตุ *
เรื่องทั้งหมดเป็นเพียงเรื่องที่แต่งขึ้น ไม่ใช่เรื่องจริงแต่อย่างใด
Story : Deep-rooted
Author : JaeSun
Paring: YunJae / YooSu
Rate: NC-18
แสงแดดอ่อนทะลุม่านสีแดงทึบสาดส่องเข้ามายังห้องสี่เหลี่ยม ชโลมร่างสูงที่นอนอยู่บนเตียงหลังใหญ่หวังปลุกให้ร่างที่กำลังหลับใหลตื่นจากนิทรา หากแต่แสงแดดอ่อนๆนั้น กลับไม่มีความสามารถมากพอที่จะทำให้ร่างสูงตื่นขึ้นได้ เป็นเรื่องถึงร่างบางที่กำลังเตรียมอาหารเช้าอยู่ในครัว ต้องตะโกนปลุกแทน
“ยุนโฮ... ตื่นได้แล้ว!” แจจุงตะโกนมาจากส่วนที่เป็นครัว ร่างสูงที่ได้ยินเสียงคนรักตะโกนเรียกชื่อของตนกลับทำแค่ดิ้นขลุกขลัก 2 – 3 ที แล้วดึงผ้าห่มหนาขึ้นมาคลุมร่าง แล้วนอนต่อ
เมื่อไม่เห็นว่ายุนโฮจะตื่นขึ้น แจจุงจึงละจากครัวเดินเข้ามาในห้องปลุกคนรักร่างสูงด้วยตัวเอง
“ยุนโฮ... ตื่น...” แจจุงเขย่าร่างคนรักขี้เซาเบาๆ แต่ยุนโฮก็ยังคงหลับอยู่อย่างนั้น
“ยุนโฮ ฉันบอกให้ตื่นไง... อ๊ะ!” ไม่ทันที่แจจุงจะได้พูดอะไรต่อ มือหนาของร่างที่นอนอยู่บนเตียงกลับคว้าเอวร่างบางให้ล้มตึงไปอยู่บนเตียงกับเขา
แจจุงมองหน้าคนรักมือซนที่นอนหลับตา แล้วต้องระบายยิ้มออกมาเบาๆ มือบางเกลี่ยปอยผมที่ตกลงปรกใบหน้าของร่างสูงให้เข้าที่ ก่อนจะใช้มือเล็กตีแก้มร่างสูงเบาๆสองที ยุนโฮลืมตาขึ้นมาปรือๆก่อนจะกระชับรวบร่างแจจุงให้อยู่ในอ้อมกอดของเขามากขึ้น
“อาหารเช้าเสร็จแล้ว ไปกินเถอะ” แจจุงว่า พร้อมกับรอยยิ้มบางๆบนใบหน้า
“อืมม” ยุนโฮเองก็ส่งรอยยิ้มบางตอบกลับคนรักเช่นกัน
...ถึงมันจะเป็นแค่การกระทำที่ไม่ได้พิเศษอะไร... ถึงจะเป็นแค่กอดจากคนขี้เซาที่ยังไม่ตื่นเต็มที่...
...แต่ยุนโฮรู้มั๊ย... ว่าอ้อมกอดของนายน่ะ อบอุ่นยิ่งกว่าแสงแดดยามเช้าเสียอีก...
อาหารเช้าหน้าตาน่ารัก 2 – 3 อย่าง ถูกจัดเรียงบนโต๊ะกินข้าว... ยุนโฮนั่งอ่านข่าวกีฬาที่เขาโปรดปรานพร้อมกับจิบกาแฟหอมกรุ่นไปด้วย ในขณะที่แจจุงนั่งหั่นสลัดเก็บใส่กล่องไว้ เผื่อเวลาที่เขาไม่อยู่ยุนโฮจะได้มีอะไรไว้ติดตู้เย็นนอกเสียจากอาหารสำเร็จรูป
//ตรู๊ดดดดดดดดด//
เสียงมือถือเครื่องเล็กของแจจุงดังขึ้น
“ครับ” ร่างบางกดรับสายก่อนกรอกเสียงไปตามสายโทรศัพท์
“ครับ... เดี๋ยวนี้เลยเหรอครับ?”
แจจุงว่า... ยุนโฮเองก็เงยหน้าขึ้นเหลือบมองคนรักแว๊บหนึ่ง ก่อนจะหันไปสนใจกับหนังสือพิมพ์ตรงหน้าต่อ
“ครับ... แล้วผมจะพยายามไปให้เร็วที่สุดครับ... ครับ...”
แจจุงกดวางสายไป ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ สีหน้างอง้ำของร่างบางทำให้ร่างสูงอดที่จะเอ่ยถามไม่ได้
“มีอะไรเหรอ? ใครโทรมา?”
“พี่จังมีโทรมา... บอกว่าวันนี้ต้องไปธุระ แล้วเอาเจบีไปด้วยไม่ได้น่ะ ให้ฉันกลับไปดูแกที่บ้าน” แจจุงว่า ร่างบางพองลมที่แก้มน้อยๆอย่างขัดใจ
ทั้งๆที่วันนี้เป็นวันอาทิตย์แท้ๆ อุตส่าห์หวังจะได้อยู่กับยุนโฮสองคนในวันสบายๆ อยากใช้เวลาอยู่กับยุนโฮนานๆ แต่ก็ทำไม่ได้ เพราะพี่สาวดันฝากธุระไว้กับเขาเสียนี่... หรือจะให้เขาทิ้งเจบีให้อยู่คนเดียว แล้วตัวเองมาอยู่กับยุนโฮที่คอนโดก็คงจะไม่ใช่เรื่อง เพราะ เจบี หลานสาวของเขาเพิ่งอายุเพียงแค่ 2 ขวบกว่าเท่านั้น
“จะไปเมื่อไหร่บอกละกัน จะไปส่ง” ยุนโฮพูดขึ้นสีหน้าเรียบเฉย... อาการไม่ทุกข์ไม่ร้อนของยุนโฮยิ่งทำให้แจจุงถึงกับเบ้หน้า...
...นี่นายไม่ได้รู้สึกอะไรเลยใช่มั๊ย ชอง ยุนโฮ ?... ไม่อยากอยู่กับฉันบ้างหรือไง?...
แจจุงที่หงุดหงิดกับภาวะเฉยชาของยุนโฮ เดินปึงปังตรงไปยังห้องนอนเพื่อเก็บของเตรียมตัวกลับบ้าน แต่เจ้าตัวก็ต้องหยุดกึก แล้วหันมาทางร่างสูงที่ยังเอาแต่สนใจข่าวกีฬาในหน้าหนังสือพิมพ์ไม่เลิก รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ฉายแววบนใบหน้าหวาน แจจุงเดินกลับมายังโต๊ะอาหารที่ยุนโฮนั่งอยู่ ร่างบางเกาะแขนยุนโฮเบาๆ ก่อนส่งสายตาปริบๆให้กับคนรักอย่างมีเลศนัย
...มาไม้นี้อีกแล้ว...
“มีอะไรเหรอ?” ยุนโฮเอ่ยถามตรงๆ เมื่อเห็นปฏิกิริยาของคนรัก
“แหะๆ ยุนโฮ~ วันนี้นายไม่ได้ไปไหนใช่ม๊า? พอนายไปส่งฉันแล้วนายก็นั่งเล่นอยู่บ้านฉันนะ” แจจุงว่า ใบหน้าหวานส่งยิ้มกว้างให้กับคนรักที่กำลังมองหน้าเขาอยู่ หากแต่ใบหน้าของยุนโฮกลับไม่แสดงรอยยิ้มใดใดตอบกลับ ร่างสูงทำเพียงแค่ถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะตอบปฏิเสธอย่างใจเย็น
“ไม่เอา ขี้เกียจ ฉันอยากพักผ่อนอยู่บ้านนี่” ยุนโฮว่า หากแต่แจจุงก็ยังไม่หยุดตื๊อ ร่างบางเริ่มเขย่าแขนคนรักร่างสูง งอแงให้ยุนโฮไปอยู่กับตัวเองที่บ้าน... ไปดูแลเจบี...
“ทำไมล่ะ? นายรำคาญเจบีเหรอ? หรือว่านายไม่อยากอยู่กับฉัน?”
ความงอแงและเอาแต่ใจของแจจุง ทำให้ยุนโฮต้องถอนหายใจหนักๆออกมาอีกครั้ง... อันที่จริงแล้ว เหตุผลที่บอกคนรักไปว่าอยากพักผ่อนอยู่บ้าน ดูไม่ค่อยเป็นเหตุเป็นผลเท่าไหร่ ยิ่งถ้าแจจุงตอบว่าไปบ้านแจจุงก็ได้พักเหมือนกัน ยุนโฮก็จะยิ่งเถียงไม่ออก... สุดท้ายแล้ว สิ่งที่พูดไปมันก็เป็นแค่คำแก้ตัวที่ฟังไม่ขึ้นทั้งนั้น แต่จะให้เขาบอกไปได้ยังไง ว่าที่ไม่อยากไปบ้านแจจุงนั้น มันเป็นเพราะ
...เขาเบื่อเหลือเกิน...
ความรู้สึกเบื่อที่ไร้สาเหตุ... บ้านที่ไปๆมาๆตลอดเวลา 4 ปี มันไม่ได้ทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นหรือตื่นตัวเหมือนกับช่วงที่ได้ไปแรกๆ ระยะหลังๆยุนโฮกลับรู้สึกว่า เขารักคอนโดแคบๆของตัวเองมากกว่าบ้านที่มีสวนกว้างๆของแจจุงด้วยซ้ำ
“ก็ได้ๆ... นายเลิกทำแบบนี้เถอะ ตกลงว่าฉันจะไป” ยุนโฮเดินผละออกจากโต๊ะอาหารเพื่อเตรียมตัวออกจากบ้าน
แจจุงอมยิ้มอย่างพอใจเมื่อร่างสูงตามใจตน ไม่ว่ายังเขาก็จะเอายุนโฮไปกับเขาให้ได้ เขาอยากอยู่กับยุนโฮ อยากใช้เวลาอยู่ด้วยกันทั้งวันตามภาษาคนรัก ยังไงๆยุนโฮก็ต้องตามใจเขา เพราะถ้ายุนโฮไม่ยอมทำตาม เขาก็จะตื๊ออยู่อย่างนี้จนกว่าชายหนุ่มจะทำตามที่เขาขอ
...คิม แจจุง... เป็นแบบนี้เสมอ...
ยุนโฮและแจจุงมาถึงบ้านของแจจุงทันเวลาพอดีที่พี่จังมี พี่สาวของแจจุงจะออกไปทำธุระนอกบ้าน... ยุนโฮรับเจบีมาอุ้มก่อนจะเดินนำเข้าบ้านไป ปล่อยให้แจจุงคุยธุระกับจังมีไปพลางๆ
แจจุงเดินเข้ามาในตัวบ้าน... ร่างบางต้องยิ้มน้อยๆให้กับภาพที่เห็นอย่างเสียไม่ได้ ยุนโฮกำลังอุ้มเจบี หยอกเย้าแล้วหอมแก้มฟอดใหญ่ เด็กสาววัย 2 ขวบเศษหัวเราะคิกคัก ดึงทึ้งผมร่างสูงเล่นอย่างชอบอกชอบใจ
“เหมือนพ่อกับลูกเลยแฮะ” แจจุงพูดกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะเดินเข้าไปสมทบกับยุนโฮ
แจจุง ยุนโฮ เล่นกับเจบีอยู่พักใหญ่ ก่อนที่เด็กน้อยจะออกอาการง้อแง้งตามภาษาเด็กๆ แจจุงอุ้มเจบีไว้แนบอก เขย่าร่างเด็กน้อยเบาๆเพื่อกล่อมให้นอน ยุนโฮที่นั่งอยู่ตรงโซฟาตัวใหญ่ กำลังนั่งมองภาพนั้น...ร่างสูงอดคิดไม่ได้ว่าแจจุงนั้นเหมาะที่จะเป็นแม่บ้านที่ดี เหมาะที่จะดูแลเด็กเล็กๆ และห้ความรู้สึกอบอุ่นเหมือนแม่...
แต่ความคิดของยุนโฮกลับต้องสิ้นสุดลง เมื่ออีกความรู้สึก กลับผุดขึ้นในหัวของเขา... ภาพแจจุงที่แสนเอาแต่ใจกลับเด่นชัดขึ้นมาขัดแย้งจินตนาการก่อนหน้า จนร่างสูงต้องถอนหายใจออกมาเบาๆ แล้วหันไปสนใจทีวีที่กำลังฉายอยู่ตรงหน้าแทน
แจจุงอุ้มเจบีขึ้นไปเล่นในห้องนอนของตัวเอง โดยที่ยุนโฮเองก็นั่งดูทีวีอยู่บนเตียงของเขา ในห้องของเขา... อากาศครึ้มฟ้าครึ้มฝนลมโชยพัดแรง ไอเย็นส่งผลให้ความความง่วงก่อตัวขึ้นอย่างเสียไม่ได้ บวกกับความเหน็ดเหนื่อยในการดูแลหลานตัวน้อย ทำให้แจจุงเคลิ้มจะหลับ
“อ๊ะ!”
หย่อนกายล้มนอนลงบนเตียงไม่ถึงสิบนาที ร่างบางกลับถูกพลิกให้เข้าประชันหน้ากับคนรักร่างสูงที่เมื่อครู่นอนดูทีวีอยู่
ริมฝีปากบางถูกริมฝีปากร้อนของอักฝ่ายประกบเข้าอย่างรวดเร็ว ลิ้นร้อนของยุนโฮถูกส่งแทรกเข้าไปในโพรงปากบางของแจจุง พร้อมทั้งกวาดโลมความหอมหวานอย่างกระหาย ร่างบางที่กำลังเคลิบเคลิ้มกลับดันร่างหนาออกเมื่อได้สติ ยุนโฮที่ถูกแจจุงดันออกจากกันส่งเสียงจิ๊ปากอย่างไม่พอใจ
“ไม่ได้ยุนโฮ เจบีอยู่” แจจุงว่า พลางมองหลานสาววัยสองขวบที่คลานเล่นอยู่บริเวณพื้นห้อง
“ไม่เป็นไรหรอก เจบียังเด็ก ไม่รู้เรื่องหรอกน่า” ยุนโฮรวบร่างของแจจุงเข้ามาหาตัว กดจูบลงทั่วไปหน้า ดูดดึงริมฝีปากบางอย่างหนักหน่วงอีกครั้ง หากแต่ร่างบางกลับขัดขืน แจจุงขืนตัวออกมาจากอ้อมกอดของยุนโฮจนหลุดพ้น และเป็นอีกครั้งที่ยุนโฮต้องออกอาการไม่พอใจ จนอีกฝ่ายรู้สึกได้
...ยุนโฮกำลังจ้องมาที่เขา... สายตาเย็นชาราวกับน้ำแข็งที่กัดกินไปทั้งตัว...
“ยุนโฮ ขอร้องเถอะ เจบียังอยู่ ไม่อายบ้างเหรอ?” แจจุงขอร้อง ยังไงซะเจบีก็ยังอยู่ในห้องนี้ด้วย
ร่างสูงมองไปที่เด็กน้อยวัยสองขวบที่กำลังนั่งเล่นของเล่นไม้บนพื้นโดยไม่สนใจใคร สลับกับคนรักร่างบางที่กำลังมองมาที่เขาด้วยใบหน้าเว้าวอน
“เจบีเพิ่งสองขวบนะแจจุง แกยังไม่รู้หรอกว่าอะไรเป็นอะไร” สุดท้ายแล้ว ยุนโฮก็ไม่ฟัง
ร่างสูงย่างกายเข้าหาแจจุงอีกครั้ง... โดยครั้งนี้ไม่ว่าแจจุงจะทักท้วงอย่างไร เขาก็ไม่ฟัง ยุนโฮถอดเสื้อของตัวเองออก แล้วตรงเข้ารวบแขนทั้งสองข้างของแจจุงไว้เหนือหัว แล้วเลิ่กเสื้อยืดตัวบางของแจจุงขึ้น ลิ้นร้อนตรงเข้าสัมผัสยอดอกสีสวยระรัว ทำเอาร่างบางที่อยู่ภายใต้การควบคุมต้องครางออกมาเบาๆ
“อ๊า~ ยุนโฮ อย่า...” แจจุงร้องเสียงหลง เมื่อยุนโฮเลียถูกจุดที่ทำให้ตนเสียวซ่านที่สุด
“ไหนบอกว่าอย่า... อย่าอะไรของนาย ดูสิ มันเรียกร้องซะขนาดนี้” ยุนโฮว่า มือหนาเลื่อนลงไปกอบกุมส่วนอ่อนไหวของร่างบาง ที่บัดนี้นูนแน่นคับกางเกง
“แต่... เจบีอยู่...” แจจุงยังคงนึกถึงหลานตัวน้อยที่อาจจะเห็นการกระทำของเขาและยุนโฮ
“อย่าเอาหลานมาอ้างเลยแจจุง... ตอนนี้นายเองก็ไม่ไหวแล้ว รีบๆจัดการดีกว่าน่ะ” ลิ้นร้อนยังคงสาละวนอยู่กับยอดอกสวย เมื่อเห็นว่าแจจุงเริ่มอ่อนไหวไปกับอารมณ์ที่เขาปลุก ยุนโฮคลายมือที่รวบแจจุงออำก ก่อนที่สองมือหนาจะจัดการถอดกางเกงของร่างบางให้พ้น แล้วกอบกุมส่วนอ่อนไหวในทันที
“อ๊า~~~~~~!” มือหนาเลื่อนขึ้นลงช้าๆตามจังหวะ ก่อนจะเร่งให้เร็วขึ้น เหมือนกับอารมณ์ของตนที่กำลังทะยานขึ้นอย่างไม่มีที่สิ้นสุด
“อ๊ากกกก!” น้ำขุ่นขาวของแจจุงพุ่งพรดเลอะมือหนาในเวลารวดเร็ว ยุนโฮที่เห็นอย่างนั้นได้แต่แค่นยิ้มออกมาให้กับคนรักที่เอาแต่ปฏิเสธ แต่กลับถึงฝั่งฝันก่อนเขา
“เป็นเด็กไม่ดีเลยนะแจจุง ไปถึงเร็วแบบนี้เนี่ย แล้วฉันจะทำยังไงล่ะ หืม?” ยุนโฮว่า ก่อนที่เจ้าตัวจะเปลี่ยนเป็นนอนหงาย ให้แผ่นหลังหนาพิงไปกับขอบเตียง ก่อนจะปลดกางเกงของตัวเองออกเผยให้เห็นความเป็นชายที่แข็งขืน และเต็มไปด้วยแรงอารมณ์
แจจุงที่หอบแฮ่กเงยหน้ามองคนรักร่างสูง ก่อนที่ใบหน้าขาวจะเปลี่ยนเป็นสีแดงจัด... ร่างบางรู้ทันทีว่ายุนโฮต้องการอะไร เมื่อมาถึงขั้นนี้แล้วจะถอยก็คงไม่ได้ เพราะเขาเองก็มีอารมณ์ร่วมไปเหมือนกัน
“จัดการสิ” ยุนโฮสั่ง... โดยที่แจจุงเองก็รู้หน้าที่ แต่ก่อนที่ร่างบางจะขยับไปหายุนโฮบริเวณหัวเตียงนั้น เขาเหลือบมองไปทางหลานสาวเล็กน้อย แลพบว่าหลานสาวตัวน้อยเองก็กำลังมองมาที่เขา...
...คุณน้าแจจุง... ในสภาพร่างกายเปลือยเปล่า...
แจจุงมองหลานสาววัยสองขวบที่มองเขาตาแป๋วก่อนถอนหายใจออกมาเบาๆ ร่างบางหวังว่าสิ่งที่เจบีเห็นวันนี้คงจะไม่เป็นภาพติดตาต่อไปหรอกนะ
ร่างบางละสายตาจากเจบี ในขณะที่เด็กหญิงตัวน้อยก็หันไปให้ความสนใจกับของเล่นตรงหน้าต่อ โดยไม่ได้ติดใจอะไรกับการกระทำของผู้เป็นน้าเลยสักนิด
แจจุงคลานขึ้นไปบนเตียง ร่างบางหยุดลงบริเวณหน้าขาของยุนโฮ ก่อนจะก้มหน้าใช้ปากครอบครองส่วนอ่อนไหวของร่างสูง ดูดดึงเข้าออกอย่างแผ่วเบา
“อา~” ยุนโฮส่งเสียงคราง มือหนาเลื่อนมากดหัวของคนรักให้ก้มลงหนักๆเพื่อตอบสนองความต้องการขอตัวเอง
“อึ่ก!” ร่างบางพยายามจะละปากออกจากส่วนอ่อนไหวของยุนโฮ แต่กลับถูกมือหนาของร่างสูงกดให้รับความเป็นชายของตนข้าไปอีก จนร่างบางแทบสำลัก
ยุนโฮเอื้อมมืออีกข้างไปสัมผัสส่วนอ่อนไหวของแจจุงบ้าง หวังให้คนรักร่างบางถึงจุดไปพร้อมกันอีกครั้ง
“อ๊า~!! ซี๊ดดดด” แจจุงถึงกับร้องเมื่อยุนโฮสัมผัสโดนส่วนอ่อนไหวของเขา ร่างบางแอ่นแผ่นหลังด้วยความรู้สึกเสียววาบ
ยุนโฮใช้ความรวดเร็วพลิกให้แจจุงนอนอยู่ใต้ร่างของเขา มือหนาจับขาเรียวแยกอ่อน ก่อนจะส่งความเป็นชายที่พองคับเต็มที่เข้าไปสำรวจช่องทางบาง
เล็กแหลมจิกลงบนแผ่นหลังของร่างสูงเพื่อระบายอารมณ์ ยุนโฮเริ่มขยับร่างเข้าออก จากแผ่วเบา จนกลายเป็นถี่รัว และกระทั้นกระแทกอย่างรุนแรง
อารมณ์รักของยุนโฮกำลังทะยานขึ้นเรื่อยๆอย่างไม่มีที่สิ้นสุด แจจุงหอบสะท้านรู้สึกร่างกายเบาหวิวไร้การควบคุม
“อ่า... แจจุง... อ่า...” ยุนโฮเอ่ยเรียกชื่อคนรักเสียงสั่น... ท่อนล่างยังคงขยับเข้าออกตามแรงอารมณ์อย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุด
“อะ อ๊า...” แจจุงคราวกระเส่าเมื่อรู้สึกถึงลิ้นร้อนกำลังเล่นซนกับยอดอกของเขา
“ยุนโฮ รีบเถอะ ไม่ไหวแล้ว” แจจุงว่า พลางกดแผ่นหลังของยุนโฮแน่น หวังให้ร่างสูงเร่งจังหวะการถึงฝั่งฝันให้เร็วที่สุด
“โอเคเลยแจจุง” ยุนโฮรับคำ ก่อนจะกระแทกกายใส่แจจุงอย่างรุนแรง ก่อนที่ร่างทั้งสองจะกระตุกขึ้นพร้อมๆกัน น้ำรักสีขุ่นขาวไหลออกมามากมายเป็นสัญญาณสิ้นสุดของบทรักอันร้อนแรงบทนี้
ยุนโฮล้มตัวนอนหงายบนเตียงนุ่มด้วยความเหนื่อยล้า ในขณะที่ร่างบางขยับกายหันไปมองหลานสาวที่ตอนนี้... หลับไปเสียแล้ว...
แจจุงที่เดินเข้าห้องน้ำไปชำระร่างกายให้เรียบร้อย แล้วเดินออกมาจากห้องน้ำในสภาพผ้าเช็ดตัวพันรอบเอวไว้หลวมๆ ร่างบางอุ้มหนูน้อยที่หลับปุ๋ยขึ้นวางลงบนเตียงอย่างเบามือ ก่อนจะปลุกให้คนรักร่างสูงที่เผลองีบไป ตื่นขึ้นไปชำระล้างตัวหลังเสร็จกิจอันร้อนแรง
ยุนโฮลุกขึ้นเข้าห้องน้ำไปแต่โดยดี... เซ็กซ์ทำให้เขามีความสุขทุกเมื่อที่ได้กระทำ
ผิดกับร่างบางที่นานวันก็ยิ่งรู้สึกว่า... เซ็กซ์ ทำให้เขารู้สึกเหนื่อยหน่ายในการใช้ชีวิตร่วมกับยุนโฮ
...เซ็กซ์ของนาย... ใส่ความรักลงไปด้วยรึป่าว ชอง ยุนโฮ ?...
TO b CON.
